Kitaptan

 

1.bölüm

 

   Zamanın adresi kayıp olsa gerek bu günlerde. Gitmekle kalmak arasında süregelen amansız bir denge içimdeki buz katmanlarını daha bir başka buzullaştırıyor. Sabah,akşam ve geceden oluşan müthiş bir üçgen ve amansız bir denge.

 

Bense kıraç coğrafyamdaki kayıp denizde vurgun yemiş bir adam.

 

   Düşündüğümde,kavga ve savaş kelimesi akıllara barut ve kan izleri getiriyor. Birde beyin kavgaları var bu dünya üzerinde. Bu ne benim kavgam nede savaşım. Bazı uyanıkların çıkar savaşı arasında kaldım. Buna yaşamak için verilen emek demek daha yerinde olacak. Dengem bozuldu ama ruhsal değil fiziksel. Oysa bana dengesiz veya deli gibi yakıştırmalar yapan saten Pijamalı beylerin, egolarını bir fahişenin çıkardığı orgazm taklidindeki gibi zarif bir biçimde yerine getiriyor olduklarını bilmekten yinede mutluyum, oysa bilmiyorlar ben bir kopuğum. Sizler gibi korktuğumdan zırhla değil aksine çırılçıplak savaşıyorum. Benim için yaşamın her anında tatlı bir güzellik,serin bir meltem esintisi vardır.

 

   En çokta şu an uzakta olan kardeşim Tayfun’un devamlı dile getirerek kurduğu şeytani cümleler gözlerimdeki gülümsememi hapsetmiyor, aksine yüzümde okunuyordu. Geçmişte yapılan konuşmalar arada beynimde döngüsel turunu tamamlayıp yeni gibi beni gülümsetirken, evrendeki rolüme daha sıkı sarılarak devam etmemi sağlıyordu. Yaşamalıydım bir sabah penceremden özgürce güneşi seyretmek için.

 

‘’Ağbi ya konakta Filiz adında çam yarması bir kadın var sana eşkıya diyor’’

‘’Desin be Tayfun desin.’’

‘‘Ağbi ben biliyorum çalıştığı yeri dul biliyor musun’’?

‘’İyide bana ne Tayfun’’

‘’Olurmu ağbi sende yalnızsın alsan diyorum, onun kocasızlık başına vurmuş ondan böyle sana hakaret ediyor.’’

‘’Tayfun sus artık’’

 

   Ne kadar susmuş olsa hala yüzünde şeytani bir gülümseme vardı. Ve sonra beslediği köpeklerden bir tanesine Filiz adını vermesi ve köpeğin aynı anda bu ismi benimsemesi. Köpeğe Filiz diye seslenince çakır gözleriyle boynunu bükerek bakması. Geçmişte kalan güzel anlardan bir tabloydu.

 

   Ben bu düşünce deryası içerisinde gülmek isterken kapı çalıyordu. Bu gün günlerden Cumaydı ve ne sivil nede kutsaldı benim için. Bir kaç kere vurulan kapıyı açmama kararı aldım. Susmuştu bu defada telefondaki harp konçertosu başlamıştı. Arayan postacıydı meşgule alarak kapıyı açtım.

 

‘’Büyük adamsın valla’’

‘’Hayırdır yine ne oldu’’

‘’İki gündür kanalda su devamlı akıyor, hayret ettim kaç yıldır vermedikleri suyu nihayet verdiler’’

‘’Bunu söylemek için mi geldin’’

‘’Yok, vergi borcun var evrak getirdim’’

 

   Gösterdiği yerlere imzamı attıktan sonra evrakı teslim edip gözden kayboldu. Kim bilir bu evrakı bana yollamak için kaç kuruş harcamışlardır diye iç geçirdim. Oysa o kuruşları bana verselerdi akşama taze ekmek alırdım.

 

   Uzunca bir süre oturduğum yerden içinde yaşadığım odanın duvarlarına göz geçirdim. Ahşap bir yapı olduğundan, birde yoldan geçen ağır tonajlı kamyonlar yüzünden devamlı hafif bir sarsıntı oluyordu evin içerisinde. Masada bardakta duran çay devamlı sallanırken zemindeki 5 litrelik pet şişede duran su devamlı raks eder. Kireç duvarlar buna daha fazla dayanamamış çatlaklar oluşmuştu.

 

   Bende görsel aksesuarların olmadığı basit dünyamda, duvarları zamklayıp üzerine gazete kâğıtları yapıştırmıştım. Onun üzerine plastik boya sürüp bir nebzede olsa estetik vermiştim ama olmamıştı. Bu defada hareketli çatlaklar gazete kâğıdında büzüşmelere neden olmuştu. Bununda kolayını bulmuştum resimler.

 

   Karşımda duran kapının hemen sol yanında bulunan sobadan hafif bir is kokusu odaya yayılıyor fakat rahatsızlık vermiyordu. Soba görevini tamamlayalı çok olmuş o beni terk etmiş ben onu terk etmemiştim. Çoğu kısmı çürümüş yanarken, cadılar bayramında bal kabağının içinde mum yanar gibi bir güzellik sergiliyordu.

 

   Sahi cadılar bayramı ne zamandı ne kadar kaldı bilmiyorum. Hem ben hiç cadılar bayramını görmedim bu şehirde kutlamıyorlar. Onlar kutlasa bende kutlardım. Oysa bu şehirde kutlansa ne güzel olurdu onca cadı kılıklı varken. Kostüm masrafı olmazdı hiç değilse.

 

   Sobanın arkasında bulunan duvardaki ilk çatlağa Aysu Baceoğlu’nun kırmızı küçük çiçekler üzerine uzanarak bir ağaçlığın önünde, sarı mayosuyla verdiği posterini yapıştırmıştım. Bu resimde dikkatimi çekense burası stüdyomu? Veya doğal bir bahçemiydi. Görsellik olarak belki başkalarına erotik gelebilir ama bence değildi.

 

   Altına duvara çaktığım elbise askısında kemerim takılı duruyordu. Ne güzel bir intihar aracıydı. Saklı bir baharda bu kemerle intihar asilce olurdu. İnsanlar neden intihar ederdi hala anlamıyordum. Bir gün intihar edermiyim bunu sıfır ihtimal olarak görüyordum. Arkasına severek beğenerek dinlediğim sesine bayıldığım Muazzez Ersoy’u yapıştırmıştım. Boş havuz gibi bir yerde verdiği poz çok çirkindi. Belki bana öyle geliyordu. Yumurta sarısı saçı severim ama ona yakışmamıştı. Yüzündeki gülümseme Perşembe pazarında kirli naylon bir manken üzerinde sergilenen ucuz ve gösterişli sutyen kadar basitti. Yok, ağbi bu hanıma gülümseme yakışmıyor. Yüzündeki doğal hüzün ifadesinin bekâretini bozuyor. Masayı kuracaksın karşına oturtacak yüzündeki hüzne bakıp içeceksin. Yinede yanımdaki masanın tahtasına vurmaktan geri durmuyordum. Vallahi Allah korusun böyle hüzünlü surat ifadesi olan bir kadınla yaşasam kesin alkolik olurdum.

 

GÜNEŞ SENİN EKSENİNDE

 

   Muazzez hanımın altında sol dipteyse bir gazetenin orta sayfasındaki reklam. İstanbul boğazı altından bir gemi geçerken köprünün başı veya sonunda güneş batmak üzere.Belki yeni doğuyor. Resimde doğuyu, batıyı kestirmek mümkün değil. Ben ne zaman İstanbul’a gittiysem köprünün üzerinden geçtim. Boğaza bu hatun gibi dikilip köprüyü izlemek bana romantik gelmiyor. Hani diyorum köprüden yaya geçişi serbest olsa üzerinden boğazı izlemek romantik olabilirdi. Hele birde oradan aşağı atlayarak intihar etmek ne muhteşem bir heyecan yaratırdı. Çoğu zaman düşünmüşümdür oradan atlayıp intihar edenler düşerken ne düşündü? Kalan ömrü birkaç saniyede yaşamak ne kadar güzel olabilirdi ?

 

   Neyse resimde rıhtımda bekleyen hanımsa kafayı hafif gökyüzüne kaldırmış. Saçlarını hafif bir İstanbul meltemi okşuyor. Arkasında boğaz köprüsü. Gözleri ışıltılı ve güzel heyecanla bekliyor. Burun deliklerinden İstanbul’un nemli ve iyotlu havasını solurken dudaklarında aşka susamış bir görünüm var. Burada yazının parafını bitirebiliriz, hanımefendiye bu pozu vermesi için saatlerce veryansın eden fotoğrafçının işte olay budur demesinden kaynaklanan ve tüm uğraşlara değen bu kerenin mutluluk sarhoşluğunu yaşıyor demeyelim biz yinede. Hanımefendi bekliyor. Beklenenin tek yapması gereken bu muhteşem an karşısında usulca bir gelinciği koklarcasına boynundan küçük bir öpücük kopartması. Bunu yaparken saçlarını koklayarak, kadın ve İstanbul un kokusunu içine çekmek galiba yeryüzünün en güzel kokusu ve duygusu olurdu. İyide burada yine büyük salladım İstanbul kokusunu az çok biliyorum iyide bu hanımefendi mutlaka parfüm kullanıyordur o nasıl kokuyor, İstanbul ve kadın kokusu birleşince nasıl kokar,olsun yinede denemeye değer. Sonuç ne olursa olsun muhteşemdi demeliyiz.

 

   Yanında ise yine iki poster belden alt ve belden üst.Belden üstün resmedildiği karede 60 lı yıllar vurgulanmış kadın ve erkek öpsem mi öpmesem mi o yıllardaki ve hala aşılmamış tabular. Biri görürse ayıp olur. Nikâhımızda yok günah olur şeklinde beyinlerinden geçen yüzlerine açıkça yansımış. Öbüründeyse bu hanımefendinin bacakları acaba hangisi diye düşünebilir veya şu olursa daha güzel olur gibi bir düşünce ile beyin damarlarını çalıştırabiliriz. Altta bulunan dört karede

 

HASANKEYF

 

   Cinayet, katliam veya soykırım. Asırları binlerce yıla dönüştürmüş hala dimdik ayakta duran tarihin cinayete kurban gitmesi. Ve tek güzel olansa ülkemizde belki bir ilk faili meçhul olmaması. Dünyada başka eşi benzeri olmayan bu tarihi sulara gömmek Halepçe’de yapılan katliama eş değer nitelikte. Dünya toplumları arasında var olan tek gerçekse soykırımlar. Kendilerinin toplum olarak zamanımıza ulaşamadığı bu asırda, bizlere miras olarak sundukları ve hepsi toplumlarının elinde alın teri akıtarak oluşmuş bu eserleri karanlığa gömmek bu kültürü soykırımla maktan öte bir şey değil. Yanında ise.

 

İYİ YOLCULUKLAR DİLER.

 

   Yıllar önce gazete bayiine bir gün önceden ayırttırdığım Türkiye karayolları haritası. O yıllarda her şey değerli ve kıymetliydi. Hiç bir yolculuğumda da kullanmamıştım oysa. İşte şimdi işe yaradı. Soğuk kış günlerinde sobanın arkasına koyduğum mindere oturup şurayı burayı gezdim diye nasılda mutlu oluyorum.

 

Hazır aklıma gelmişken ne kadar borcum varmış bakayım.

 

   Şükretmek gerekir. Bende şükrettim borç değilmiş. Al işte sana bir vilayetin Defterdarına kafa tutarmısın vergi mükellefiyetimi iptal etmişler.

 

   Ben onurlu bir esnafım. Kazanç beyannamesini vermek için Vergi Dairesi Müdürlüğüne gitmiştim. Beyannameyi kime uzatsam baktıktan sonra bir diğerine gönderiyor. En son bakan kaşlarıyla karşıdaki odayı işaret etti. Girdim süklüm püklüm. Yanına girdiğim adam asık suratlı hafif şapşalca biri. Olmaz diye bir nara attı nerdeyse kulaklarımın zarı patlayacaktı. Sen bunu matrahsız veremezsin. Hadi git şimdi 1000.tl matrah göster gel. Bende son adamın yaptığı gibi kaşlarımı yukarı kaldırıp kafamı bir oyana bir bu yana salladım. Yüzünde garip bir tuhaflık oluştu aptallaştı salak bir yüz ifadesiyle bana baktı. Bense düşündüm o gün cebimde 2 lira 35 kuruş vardı. Şimdi bundan 2 lira borç istesem verirmiydi?

 

Vermezdi.

 

   Şayet ben istemiş oda vermiş olsaydı karşı posta haneden iadeli taahhütlü yollardım oda bende uğraşmazdım. Neyse ben yol bilmeyene yol soruyorum öfkeyle odadan çıktım. Müdürün odası nerede diye ilk bakan memura sordum. Yine konuşmadan eliyle yan tarafı gösterdi. Sekreter hanıma müdür içeride mi diye sorduğumda.

 

‘’Vergi haftası münasebetiyle Valiliğe gitti’’

 

   Münasebet aslında ciddi bir suç teşkil ediyor. Doğuda bitip tükenmeyen töre cinayetleri. Cinayetlerin temel taşıysa kadınlarımız. Münasebetler yüzünden katledilecek kadınlar ve katledecek adamlar. Nostaljik Türk filmlerinde  çok geçer bu kelime. Seninle olan münasebetime son veriyorum. Mahkemelerde hâkim sorar.

 

‘’Neden vurdun’’

‘’Münasebeti vardı onun için’’

‘’Kiminle’’

‘’Ne bilem hâkim bey varmıştır. Yoksa bilem olur Yapmasa bilem yapar günün birinde namusumu temizledim.’’

 

   O adam namusunu vurdu temizledi. Ya ben. Benim sorunumsa münasebetsizlik Münasebete itilmek. Suça teşfik, töreye karşı gelmek. Olmaz münasebet yapacaksın matrahla. Sonrada vurulacaksın.1000 lirayı gösterecek Vergi Dairesinin namusunu kurtaracaksın. Ondan sonra ne münasebet yaparsan yap.

 

   Hem biz doğulu değiliz ki. Batılıda değiliz. Kuzeyli ve Güneyliyse hiç olmayız. Biz ortanın ortasındaki yitik şehrin efsanesini yaşayan suskun bir toplumuz. Avustralya’da yeni bir ilkel yerli kabilesi keşfedildi bu günlerde. Bizim toplum olarak ne zaman keşfimizi yaparlar demiyorum. Böyle giderse asırlar alacak.

 

   Hiçbir açıklama yapmadan koridora yöneldim. Merdivenleri ikişer ikişer çıkıp Defterdarın odasına geldim. Sekreter hanımefendi, belki özel kalem müdürü kim bilir belki masa boşta öylesine takılıyor hayata.

 

‘’Defterdarla görüşecektim.’’

‘’Ne içindi efendim’’

‘‘İçeride mi?’’

‘’Bir dakika bekleyin içerideki çıksın ondan sonra’’

 

   Masanın yanındaki koltuğa oturup etrafı süzmeye başladım. Saray yavrusu gibi her yan zevk ve ihtişamla döşenip lüksten kaçılmamış. Demek ki bu şahısta önemli biri baksana Osmanlı sarayları gibi derken sekreter kapıyı gösterip girebilirsiniz dedi.

 

‘’İyi günler beyefendi bir mazur atım vardı’’

‘’Buyurun’’

 

   Kocaman masasının önünde duran koltuklardan birini eliyle gösterdi. Yerdeki halı Alanya sahillerindeki altın rengi kumlara benziyordu. Kabarık tüyleri üzerinde galiba hiç yürünmemişti sanki fabrikasından bu gün gelip oraya döşenmişti. Sonra botlarımdaki çamurlara ilişti gözüm. Dışarıda yağmur yağdığı için çamur olmuştu. Sonra evdeki halı aklıma geldi kontra plak gibiydi çıplak ayakla yürüyünce ayağım acıyordu. Olmaz ki şimdi bu halıya botla basılmaz ki. Bir an botlarımı çıkartmayı düşündüm.

 

   Botları çıkartacaksın tabiî ki çorapları da sonra paçaları sıvayacaksın. Şubatın 25 bu günlerde Alanya’da denize girilmez ama sahilde gezilir. Halı kum renginde kum gibi yumuşacık sonra pencereye baktım karşıki tepelerde geçen yıldan kalan otlar rüzgârda adeta dans ediyor. Evet, buldum deniz karaya vurdukça beyaz köpükler oluşur işte otlar aynı öyle. Sahi başkaları da olmalı bu sahnede biraz önce dışarıdaki sekreter oda gezmeli sahilde. Kilolarıyla Almanlara benziyor zaten. Ya şu tartıştığım onun yüzünden buralara geldiğim sevimsiz adam, oda sahilde haşlanmış mısır satsın. Yok, ondan bi bok olmaz. Allahtan devlet işine girmiş yoksa ömrü ya hastanede yada hapishanede geçerdi.

 

‘’Buyurun beyefendi sizi bekliyorum.’’

 

   Bu ses beni kendime getirmişti. Sayılı saniyeler içerisinde de olsa Defterdarın hayal ve düşlerine ortak olmuş hayallerini an kadarda olsa çalmayı başarmıştım. Biraz önceki öfke ve kızgınlığım gitmişti sakindim. Tepedeki rüzgârda dinmişti otlar artık çivi gibi çakılıydı yerlerinde. Gösterdiği koltuğa oturduğumda halıya baktım ayağımdan çamur bulaştı mı? diye. Botlarımın izi halının üzerinde duruyordu yinede şükrettim ayakkabı numaram halıya çıkmamıştı. Sonra masada kendinden emin bir şekilde oturan adamı baştan aşağı süzdüm. Yaşı epeyce vardı yaşadığı lüks hayattan olsa gerek suratı yaşını belli etmiyordu. Ellerinde yaşlılıktan kaynaklanan lekeler ve damarlarsa ne işin var lan burada git torunlarınla ömrünün son günlerini geçir diye adama veryansın ediyordu.

 

   Sahi bu sevimsiz insanlar yüzünden kurumlar gençleşemiyor. Onca genç ve dinamik halka hizmette kusur etmeyecek insanımız bunun gibiler yüzünden ilerleyemiyor. Şimdi bunu beklemeye yada başka bir yere alsan arsız ve saygısızca dava açıp yine bu koltuğa kıçını koyardı.

 

   Öfkemden avuçlarım terlemiş elimde sıktığım beyannameye elimin izi çıkmıştı. Yüzümdeki çizgilerdeyse her birinde bir hayat gizliydi. Beyannameyi adama uzattım. Baktı baktı bir daha baktı yılların getirisi olan engin deneyim ve bilgileriyle.

 

‘’Bunu neden getirdiniz?’’

‘’Vergi dairesine vermek için’’

‘’Daha zamanı gelmedi’’

‘’Olur mu bu gün son günü ama almadılar’’

‘’Almazlar tabiî ki daha günü değil. Şimdi git önümüzdeki ay gel’’

‘’Bu gün son günü beyefendi’’

 

   İnanmamıştı haklıydı tabiî ki yakası açık üzerinde kot pantolonlu kendi kolonisinden olmayan bu adama inanacak değildi ya. Önünde duran telefonun ahizesini kulağına götürüp bir tuşa bastı.

 

   Konuşmaya başlamış fakat konuşmuyordu. Devamlı dinliyor hacı yatmaz gibi arada kafayı sallıyordu. Bilgileniyordu veya aradığı şahıs kendince haklı olan nedenleri sıralıyordu. Telefon kapanmıştı bana dönerek yüzündeki acıklı bir ifadeyle başladı anlatmaya.

 

‘’Bakın kaç yıldır matrahsız veriyormuşsunuz. Matrahsız biz bunu alamayız. Matrah yazında gelin yoksa yasalara aykırı’’

‘’Kaç sayılı yasa veya kanuna aykırı’’

‘’Daha sözüm bitmedi dinlemesini öğren’’

 

   Birden erkekleşmiş ses tonu yükselmişti. Artık cevap vermiyor dinlemiyordum da. Karşı duvarda kapı vardı oraya odaklamıştım kendimi. Şimdi yoruldu terledi zavallı girip birde duş alır. Birden aklıma şezlong gelmişti. İçeri oldukça sıcaktı bense evde bu tür sıcaklığı soba ilk yandığında hissediyor sonra üşüyordum. Camdan içeri şubat güneşi de vurmuştu. Halının kenarına şezlongu açıp soyunup uzanacaksın. Sonra zile basıp Alman görünümlü sekreterden içecek bir şeyler rica edip iki yudum alınca bir güzel uyumalı diyordum demez olaydım.

 

‘’Tamam mı’’

 

‘’Tamam, şimdi sende beni dinle. Dağ başımı burası. Sen Deli Dumrul vergisi istiyorsun kanun kazanırsan ödeyeceksin diyor sense ahkâm kesiyorsun. Kazanıp kazanmadığımı anlamak için burada yatmayacaksın çıkıp denetleme yapacaksın. Kazanmadım diyorum anlasana be.’’

 

   Adamın yüzünde tuhaf bir sima belirmiş elleri darbukada ritim tutarcasına titremeye başlamıştı. Titrek ellerinde tuttuğu beyannamemi çekip aldım. Alırken son kez.

 

‘’Banyoyu ne yapıyorsun lan burada’’

 

   Sonra beyannameyi alt katta bulunan müdürün masasına bırakarak oradan ayrıldım. Ve bu günse bembeyaz bir kâğıda yazmışlar. İşyerinin camları gazete kâğıtlarıyla kaplı.Gittik evinde ikinci yoklamayı yaptık. Yahu yaptın da benim yerime kim imzaladı? Benden sonra o dükkânda İttihat kitapçısı ondan sonrada büfeci Hasan vardı. Sahi sen neredeydin?

 

   Tamam, özür dilerim Yeğen. Sen defterdarın sırtına odasında güneş yağı sürüyordun. Şimdi diyorum devlet hesap sormayacak. Makamını beş yıldızlı otelin kral dairesi gibi kullanan defterdarı çekip vuracaksın ağbi. Birde diyorlar dinozor nesli tükendi diye. Sende diyorsun ki.

 

‘’Bu dinozoruz gil familyasından günümüze ulaşabilmiş son örnek’’

 

   Kent dedikleri bu küçük Anadolu Vilayetinde her yıl, devletle iş yapan bir mükellefin vergi rekortmeni olması çok acı bir durum. Genelde bir eczacı. Acı bir durum değil, utancın boyutu.

 

   Hani nerede halkı bir muz gibi soyan işadamları her yıl son model otomobiller alan esnaflar.Hani nerede son model otomobillerle Vilayet sokaklarını arşınlayan zengin züppelerinin sanayici babaları.Şirketler,büyük işadamları.Burada kazanıp başka şehirlerdeki yazlıklarında güneşlenen,dünyalıklarını tamamlayıp öbür tarafı garanti kılıp Şeyhlerden el alıp Fethullahın sözünden yürüyüp sonrada bir bebek kadar masumuz diyenler.Masum musunuz  acaba?

 

YAĞMUR

 

   Bu kokuşmuş ortamdan çıkınca ilk işim bir sigara yakmak oldu. Yanaklarıma vuran yağmur damlalarıyla yaşadığımı hissetim. Biliyor musun yağmurda yürümeyi neden seviyorum. Ağladığımı kimsecikler bilmez onun için ve ben her yağmur yağdığında ağlarım. Bunu bir sen bilirsin.

 

SEN

 

   Yağmur kokulu kadın, bu yağmurda seninle yürümeyi isterdim. Biliyorum sende şemsiye kullanmayı sevmezsin. Sahi diyorum içinde sen olmazsan İstanbul bu kadar güzel olur mu ahhhh bunu sen bir bilsen.

 

   Düşüncelerimdeki senle eve dönmüştüm. Biraz ıslanmış birazda en derininden üşümüştüm. Yanımda sen olmayınca üşümemek mümkün mü?

 

Yanaklarım mı?

 

Bırak ıslak kalsın, hava karanlık lambalar hala sönük bu günde yine.